W doborze freza do frezowania płyty wiórowej kluczowe jest rozróżnienie między długością całkowitą narzędzia a długością części roboczej, czyli długością odcinka z ostrzami (części skrawającej). To właśnie część robocza musi "pokryć" grubość materiału, jeżeli obrabiamy płytę na pełną grubość (np. rowek lub obróbka krawędzi na wysokość płyty).
Jeżeli długość ostrzy byłaby mniejsza niż grubość płyty, wówczas nie da się wykonać obróbki na pełną wysokość jednym przejściem bez ryzyka, że nieostrzone fragmenty narzędzia (trzon/oprawka) będą ocierały o materiał. Skutkiem mogą być: pogorszenie jakości powierzchni, przypalenia, zwiększone nagrzewanie, większe siły skrawania, a w skrajnych przypadkach uszkodzenie narzędzia lub detalu.
Dlatego w praktyce przyjmuje się zasadę, że długość części roboczej powinna być co najmniej minimalnie większa od grubości obrabianego materiału. Dla płyty o grubości 18 mm poprawnym wyborem jest 19 mm, bo daje niewielki zapas zapewniający, że ostrza pracują na całej grubości płyty.
- Odpowiedź "17 mm" jest zbyt mała – ostrza nie obejmą pełnej grubości 18 mm.
- Odpowiedź "15 mm" również jest zbyt mała i dodatkowo zwiększa ryzyko błędnego doboru narzędzia oraz konieczności wykonywania obróbki w nietypowy sposób (np. wieloma podejściami), co nie spełnia warunku minimalnej długości.
- Odpowiedź "21 mm" oznacza większy zapas niż minimalny. Taki frez może być użyteczny w praktyce, ale pytanie dotyczy wartości minimalnej, więc nie jest to właściwy wybór.
Na egzaminie warto zapamiętać ogólną regułę: długość części roboczej dobiera się do grubości materiału z niewielkim zapasem, a nie "na styk". Dodatkowo zawsze upewnij się, że pytanie dotyczy części roboczej (ostrzy), a nie długości całkowitej.
