Opis "mobilizowanie podopiecznego do aktywnego udziału w leczeniu i rehabilitacji społecznej" dotyczy działań skoncentrowanych na jednej osobie: jej motywacji, postawie, gotowości do współpracy oraz wzmacnianiu sprawczości w procesie wsparcia. Taki sposób oddziaływania jest charakterystyczny dla metody pracy z indywidualnym przypadkiem, gdzie punktem odniesienia jest sytuacja konkretnego podopiecznego, jego potrzeby, zasoby i cele.
W praktyce opiekun w DPS może stosować elementy tej metody m.in. poprzez: rozmowę wspierającą, ustalanie realnych celów (np. regularne ćwiczenia, udział w terapii), wzmacnianie pozytywnych zachowań, przypominanie o zaleceniach oraz koordynację współpracy z terapeutą czy pielęgniarką. Kluczowe jest, że adresatem działań jest jedna osoba, a nie cała rodzina czy grupa.
Odpowiedź "z rodziną" nie pasuje, ponieważ metoda pracy z rodziną obejmuje zwykle analizę i wzmacnianie funkcjonowania systemu rodzinnego, komunikacji i ról oraz angażowanie bliskich jako współuczestników wsparcia. Odpowiedź "z grupą" jest nieadekwatna, bo praca grupowa opiera się na dynamice grupy i wzajemnym oddziaływaniu uczestników (np. trening umiejętności społecznych, grupa wsparcia). Z kolei "ze społecznością lokalną" dotyczy działań środowiskowych, sieciowania pomocy i zasobów w otoczeniu, a nie bezpośredniego motywowania jednej osoby do udziału w leczeniu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się podmiot w liczbie pojedynczej ("podopiecznego") i opis działań ukierunkowanych na jego decyzje oraz współpracę, najczęściej właściwą kategorią będzie praca z przypadkiem (z jednostką). Jeśli akcent pada na relacje domowe i opiekunów rodzinnych – praca z rodziną; jeśli na procesy w zespole uczestników – praca z grupą; a jeśli na instytucje i zasoby otoczenia – praca ze społecznością.
