CMYK to model barw używany przede wszystkim w poligrafii i przygotowaniu do druku. Skrót pochodzi od nazw składowych: C (cyjan), M (magenta), Y (yellow) oraz K (key/black). W praktyce opisuje on, ile danej farby (lub tonera) ma zostać naniesione, aby uzyskać określony kolor na podłożu.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że CMYK jest przestrzenią/modelową reprezentacją barw stosowaną przy wydrukach wielobarwnych w drukarniach. Druk realizuje mieszanie subtraktywne: kolejne warstwy farby pochłaniają (odejmują) część światła odbitego od papieru, co zmienia postrzegany kolor.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne zjawiska lub zawierają nieścisłości:
- Stwierdzenie o użyciu w monitorach i aparatach cyfrowych dotyczy typowo RGB, czyli modelu związanego z emisją światła (ekrany) oraz zapisem/obróbką obrazu w urządzeniach cyfrowych.
- Opis "definiującą każdą z barw wartością z zakresu 0÷225" jest mylący. W grafice rastrowej często spotyka się zakres 0–255 dla 8 bitów na kanał, ale to cecha sposobu kodowania (głębi bitowej), a nie definicja samego CMYK. Dodatkowo podany zakres jest nietypowy.
- Określenie "opartą na addytywnym mieszaniu barw" odnosi się do mieszania addytywnego, charakterystycznego dla RGB (sumowanie składowych światła). CMYK nie jest addytywny, tylko subtraktywny.
W praktyce fotograficznej kluczowe jest zapamiętanie: ekran = RGB, druk = CMYK. Przy zlecaniu wydruku zwykle konwertuje się materiał do CMYK z właściwym profilem ICC drukarni, aby ograniczyć niespodzianki kolorystyczne.