Model roboczy przeznaczony do wykonania protezy szkieletowej jest intensywnie obrabiany i wielokrotnie wykorzystywany w kolejnych etapach pracy (np. przy projektowaniu, modelowaniu i kontroli dopasowania). Z tego powodu materiał modelu musi spełniać wymagania, które w praktyce oznaczają:
- wysoką wytrzymałość (żeby nie pękał i nie kruszył się przy obciążeniach),
- odporność na ścieranie (żeby brzegi, guzki i powierzchnie nie ulegały starciu),
- dobrą dokładność i stabilność wymiarową (żeby zachować precyzję dopasowania).
Te cechy są charakterystyczne dla gipsów o najwyższej klasie twardości, dlatego odpowiedź "IV klasy twardości" jest właściwa dla modelu roboczego wykonywanego pod protezę szkieletową.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ wskazują gipsy o niższych parametrach mechanicznych i użytkowych. "I klasy twardości" jest typowo kojarzony z zastosowaniami, w których nie wymaga się tak dużej odporności na ścieranie i obciążenia. "II klasy twardości" i "III klasy twardości" mogą sprawdzać się w innych etapach prac (np. modele pomocnicze, sytuacje o mniejszych wymaganiach), ale jako materiał modelu roboczego pod protezę szkieletową zwiększają ryzyko uszkodzeń powierzchni, utraty detali i pogorszenia precyzji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się model roboczy oraz praca wymagająca precyzji i wieloetapowej obróbki (np. konstrukcje szkieletowe), warto automatycznie rozważyć materiał o najwyższej wytrzymałości i odporności na ścieranie.
