W odlewaniu modeli sztukatorskich kluczowy jest dobór rodzaju formy do skali i geometrii detalu. Przy elementach o dużej powierzchni oraz skomplikowanym kształcie (często z podcięciami) forma musi spełniać dwa wymagania jednocześnie:
- Elastyczność – aby bez uszkodzeń zdjąć formę z modelu i wiernie odwzorować złożone detale.
- Stabilność – aby podczas zalewania i wiązania masy odlewniczej forma nie uległa ugięciu, "pływaniu" lub deformacji.
Odpowiedź "otwartych z płaszczem." jest właściwa, ponieważ forma klejowa (żelatynowa) zapewnia elastyczną warstwę roboczą, natomiast płaszcz (sztywna obudowa, wykonywana np. z materiału zapewniającego usztywnienie) przejmuje obciążenia i utrzymuje geometrię całości przy większych gabarytach.
Pozostałe propozycje nie pasują do opisanego zastosowania:
- "dociskowych." – sam docisk nie rozwiązuje problemu utrzymania kształtu dużej, elastycznej formy podczas zalewania; w praktyce ryzykiem jest odkształcenie i utrata wymiarów.
- "kombinowanych." – to określenie jest zbyt ogólne: informuje, że łączy się techniki, ale nie przesądza o kluczowej cechie wymaganej tutaj, czyli o konstrukcji z płaszczem stabilizującym duży odlew.
- "lustrzanych." – termin nie wskazuje na typ konstrukcji formy zapewniający jednocześnie elastyczność i nośność; nie jest to właściwa odpowiedź dla doboru formy do dużych, trudnych geometrycznie modeli.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "duża powierzchnia" + "skomplikowany kształt", szukaj rozwiązania łączącego elastyczną warstwę odwzorowującą oraz usztywnienie, które zapobiegnie deformacjom.
