Moc elektryczna oddawana przez źródło do obciążenia (na jego zaciskach) jest opisana zależnością P = U · I, gdzie U to napięcie na zaciskach, a I to prąd płynący w obwodzie.
Warunek "moduł został zwarty" oznacza, że jego zaciski wyjściowe połączono ze sobą przewodnikiem o bardzo małej rezystancji. W takim stanie napięcie na zaciskach źródła jest w przybliżeniu równe 0 V (spadek napięcia występuje głównie na rezystancji przewodów i elementów wewnętrznych, ale idealizacyjnie przyjmuje się U≈0 V).
Zatem moc na zaciskach wynosi:
P = U · I ≈ 0 V · I = 0 W.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "30 W" – odpowiadałoby sytuacji, w której przy napięciu 30 V płynie prąd 1 A albo przy 10 A napięcie wynosi 3 V. To nie wynika z danych i nie opisuje stanu zwarcia, gdzie U≈0 V.
- "300 W" – to typowy błąd mechanicznego przemnożenia parametrów znamionowych 30 V i 10 A. Parametry znamionowe nie oznaczają, że moduł zawsze pracuje w tym punkcie; przy zwarciu punkt pracy przesuwa się do U≈0 V.
- "1 000 W" – to błędne utożsamienie wartości nasłonecznienia (1000 W/m2, czyli gęstości mocy promieniowania) z mocą elektryczną na wyjściu modułu (W). To różne wielkości fizyczne i różne jednostki.
W praktyce nasłonecznienie wpływa na prąd zwarciowy modułu PV (im większe, tym większy prąd), ale ponieważ przy zwarciu napięcie wyjściowe dąży do zera, moc użyteczna na zaciskach pozostaje równa 0 W.
