W typowej organizacji robót przy wewnętrznej instalacji gazowej prace rozpoczyna się od elementu, który wyznacza punkt "startowy" instalacji po stronie odbiorcy, czyli od podstawy gazomierzowej (miejsca przeznaczonego pod układ pomiarowy i armaturę). To na tym etapie ustala się stabilne, trwałe i bezpieczne posadowienie elementów, od których zależy dalszy przebieg przewodów oraz możliwość późniejszego opomiarowania i odcięcia dopływu gazu.
Odpowiedź "podstawy gazomierzowej" jest więc logiczna z punktu widzenia kolejności montażu: najpierw przygotowuje się i montuje element bazowy układu pomiarowo-odcinającego, a następnie prowadzi przewody i wykonuje podejścia do odbiorników. Dopiero gdy instalacja jest wykonana (a w praktyce także po wykonaniu wymaganych sprawdzeń/odbioru), montuje się i podłącza odbiorniki oraz osprzęt końcowy.
Pozostałe propozycje są typowymi dystaktorami, bo dotyczą urządzeń zużywających gaz, które pojawiają się na końcu łańcucha montażowego:
- "kuchni gazowej" – to odbiornik gazu w lokalu; nie wyznacza punktu włączenia instalacji i nie jest elementem, od którego prowadzi się przewody.
- "napromiennika gazowego" – jest urządzeniem grzewczym (odbiornikiem); jego montaż ma sens dopiero wtedy, gdy istnieje gotowe podejście instalacji gazowej w miejscu pracy urządzenia.
- "kotła gazowego" – również odbiornik wymagający przygotowanego podejścia oraz spełnienia warunków montażowych; nie jest pierwszym elementem całej instalacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy tego, "od czego zaczyna się montaż instalacji", szukaj elementu bazowego (punktu pomiaru/odcięcia lub punktu włączenia), a nie urządzenia końcowego.
