W sieci komórkowej obszar pokrycia dzieli się na komórki. Aby zwiększyć pojemność sieci (liczbę jednoczesnych połączeń), te same częstotliwości nośne mogą być użyte wielokrotnie, ale tak, aby komórki korzystające z tej samej częstotliwości nie były bezpośrednimi sąsiadami. Dzięki temu ogranicza się interferencję współkanałową (zakłócenia od nadajników pracujących na tym samym kanale).
Takie podejście jest przykładem wykorzystania zasobów poprzez separację przestrzenną: "ten sam" zasób (częstotliwość nośna) może być użyty równolegle w różnych miejscach, jeśli są one odpowiednio od siebie oddalone. To odpowiada idei SDM (Space Division Multiplexing), czyli zwielokrotnienia/przydziału z podziałem przestrzennym.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych kryteriów podziału zasobów:
- TDM dotyczy sytuacji, gdy użytkownicy korzystają z tego samego kanału, ale w różnych przedziałach czasu (slotach) – kluczowy jest czas, nie odległość między komórkami.
- FDM polega na rozdzieleniu użytkowników na różne częstotliwości w tym samym czasie – a w pytaniu mowa o tych samych częstotliwościach wykorzystywanych ponownie w innych komórkach.
- CDM różnicuje użytkowników kodami rozpraszającymi; współdzielenie pasma jest możliwe dzięki kodom, a nie dzięki temu, że komórki są niesąsiadujące.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: jeśli warunek dotyczy "gdzie" (odległość, sąsiedztwo komórek, sektory, kierunkowość), to najczęściej wskazuje na aspekt przestrzenny, czyli SDM.
