Ogniskowo-kompleksowa metoda ochrony lasu jest zabiegiem profilaktycznym, w którym wzmacnia się działanie naturalnych regulatorów liczebności owadów (zwłaszcza w borach sosnowych podatnych na gradacje foliofagów). Jednym z praktycznych elementów tej metody jest czynna ochrona ptaków owadożernych poprzez zapewnienie im miejsc lęgowych.
Budki lęgowe działają jako substytut naturalnych dziupli. Dzięki nim łatwiej utrzymać stabilne populacje dziuplaków (np. sikor, szpaków), które intensywnie żerują na gąsienicach, mszycach i chrząszczach. To przekłada się na mniejszą presję ze strony szkodników i większą odporność drzewostanów.
W pytaniu kluczowe jest sformułowanie "w maksymalnej ilości" oraz to, że chodzi o całą powierzchnię objętą metodą. Zgodnie z przytoczonymi zaleceniami, na całej powierzchni metody ogniskowo-kompleksowej budki wiesza się do 10 szt./ha (czyli jest to górny limit zalecanej liczby na 1 hektar).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 5 szt./ha – nie odpowiada limitowi maksymalnemu; może brzmieć "rozsądnie", ale pytanie dotyczy górnej granicy zalecenia.
- 15 szt./ha oraz 20 szt./ha – są to wartości wyższe niż zalecany maksymalny poziom "do 10 szt./ha", więc nie pasują do treści pytania.
Warto uważać na typową pułapkę egzaminacyjną: nie mylić limitu liczby budek na hektar z innymi parametrami (np. minimalną odległością między wybranymi typami budek). Na egzaminie zawsze dopasuj jednostkę (szt./ha) do tego, o co pytają.
