W systemach plików dane są przydzielane w porcjach o stałym rozmiarze, nazywanych jednostką alokacji (klastrem). Oznacza to, że nawet jeśli plik ma rozmiar "nietrafiający" w ten rozmiar, to na dysku zostanie mu przydzielona cała liczba klastrów. W efekcie rozmiar zajęty na dysku jest zwykle równy:
zajętość = ceil(rozmiar_pliku / rozmiar_klastra) × rozmiar_klastra
Dla pliku 2570 bajtów porównujemy każdą proponowaną jednostkę alokacji:
- 2048 bajtów: 2570 > 2048, więc potrzeba 2 klastrów. Zajętość: 2 × 2048 = 4096 bajtów.
- 3072 bajty: 2570 ≤ 3072, więc wystarczy 1 klaster. Zajętość: 1 × 3072 = 3072 bajty.
- 4096 bajtów: 2570 ≤ 4096, więc 1 klaster. Zajętość: 4096 bajtów.
- 8192 bajty: 2570 ≤ 8192, więc 1 klaster. Zajętość: 8192 bajty.
Skoro pytanie dotyczy tego, przy jakiej jednostce alokacji zapisane pliki zajmą najmniej miejsca, wybieramy wariant dający najmniejszą zajętość na plik, czyli 3072 bajty (3072 B na plik). Dla kompletności: przy 2048 B narzut jest szczególnie niekorzystny, bo plik "wpada" na drugi klaster i od razu rośnie do 4096 B, mimo że jednostka alokacji jest mniejsza.
Typowe błędy na egzaminie to utożsamienie rozmiaru pliku z zajętością na dysku oraz zaokrąglanie w dół. Zawsze zaokrąglamy w górę do pełnej liczby klastrów.
