W darsonwalizacji stosuje się szklane elektrody (zwykle wypełnione gazem szlachetnym), dobierane do kształtu okolicy zabiegowej i celu działania. W tym zadaniu kluczowe jest rozpoznanie geometrii końcówki na fotografii.
Prawidłowa odpowiedź: elektroda łukowa. Jej cechą rozpoznawczą jest długa szklana rurka wygięta w łuk na znacznej długości, przypominająca kształtem hak lub banan. Taka forma ułatwia prowadzenie zabiegu na obłych partiach ciała (np. szyja, kończyny), bo elektroda lepiej "układa się" na krzywiźnie i sprzyja równomiernemu rozprowadzeniu wyładowań.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Punktowa – jest z reguły prosta lub tylko nieznacznie zagięta na końcu i służy do bardzo precyzyjnych, miejscowych aplikacji (np. pojedyncze zmiany). Nie ma charakterystycznego, długiego łuku na całej długości.
- Grzybkowa – posiada spłaszczone, "kapeluszowate" zakończenie (duża, płaska powierzchnia), typowe do pracy na większych i bardziej płaskich obszarach. Na zdjęciu brak takiej spłaszczonej główki.
- Wałkowa – ma kształt walca/cylindra i jest przeznaczona do masażu tocznego. Gdyby była wałkowa, dominowałby wyraźny element cylindryczny, a nie łukowato wygięta rurka.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy wahasz się między "łukową" a "punktową", zwróć uwagę na długość i stopień wygięcia. Punktowa jest krótka i prawie prosta, a łukowa ma wyraźne, długie wygięcie widoczne na dużym odcinku rurki.
