Umocnienie skarpy darniną ułożoną w kratę (tzw. darniowanie w kratę) zalicza się do umocnień biologicznych. Ich celem jest ograniczenie erozji powierzchniowej, zatrzymanie drobnych cząstek gruntu oraz uzyskanie stabilnej, porośniętej roślinnością powierzchni skarpy.
W takiej technologii pasy darniny tworzą "ruszt", który działa jak wstępne zabezpieczenie. Jednak o skuteczności długoterminowej decyduje to, czy przestrzenie między pasami szybko zostaną pokryte roślinnością. Z tego powodu pola między pasami darniny należy wypełnić humusem (czyli warstwą urodzajnej ziemi) oraz nasionami traw, aby zapewnić dobre warunki do kiełkowania i ukorzenienia.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- "Humusem i mchem" – mech nie jest typowym materiałem do obsiewu skarp drogowych. Zwykle nie zapewnia szybkiego i trwałego zadarnienia porównywalnego z mieszankami traw, a jego przyjęcie zależy od specyficznych warunków siedliskowych.
- "Żwirem i nasionami traw" – żwir nie jest podłożem urodzajnym. Może utrudniać kiełkowanie, ograniczać dostępność wody i składników pokarmowych, a więc spowalniać lub uniemożliwiać zadarnienie.
- "Piaskiem i mchem" – piasek również nie zapewnia warunków siedliskowych dla szybkiego wzrostu traw, a mech dodatkowo nie stanowi standardowego rozwiązania w umocnieniach skarp w drogownictwie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w pytaniu pojawia się "darnina" i kontekst umocnienia biologicznego, to szukaj odpowiedzi związanej z podłożem urodzajnym i zadarnieniem (humus + trawy), a nie z kruszywami, które są typowe raczej dla warstw konstrukcyjnych i filtracyjnych.
