W kompozycji krajobrazu otwarcie widokowe opisuje sposób prowadzenia wzroku i "kadrowania" przestrzeni. W praktyce rozróżnia się m.in. ujęcia o charakterze szerokim (panoramicznym) oraz szczelinowym (korytarzowym).
Otwarcie szczelinowe ma zwykle postać wąskiego, wyraźnie ukierunkowanego widoku: przestrzeń jest "ściśnięta" przez brzegi kadru (np. ściany zieleni, szpalery, zabudowę, skarpy), przez co obserwator ma wrażenie prowadzenia po osi. W przeciwieństwie do tego otwarcie szerokie daje rozległy kadr, w którym granice widoku są mniej "tunelowe", a pole obserwacji jest znacznie większe.
Drugą osią podziału jest to, czy widok jest zamknięty, czy bez zamknięcia. Zamknięcie dominantą oznacza, że na końcu osi lub w najważniejszym punkcie kadru znajduje się element o silnym znaczeniu kompozycyjnym (dominanta), który stanowi czytelny "finał" perspektywy. Może to być np. obiekt architektoniczny, rzeźba, charakterystyczne drzewo (soliter) lub inny akcent przestrzenny. Jeśli takiego finału brak, mówimy o ujęciu bez zamknięcia widoku – perspektywa "ucieka" w dal, a punkt skupienia nie jest jednoznaczny.
Dlatego odpowiedź "szczelinowe zamknięte dominantą" pasuje do sytuacji, w której ilustracja pokazuje jednocześnie: (1) wąskie, osiowe prowadzenie wzroku oraz (2) wyraźny element domykający perspektywę. Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo każda z nich zmienia jedną z kluczowych cech: albo sugeruje kadr rozległy (szerokie), albo brak wyraźnego finału (bez zamknięcia). Na egzaminie warto oceniać te dwie cechy osobno: najpierw typ kadru (szeroki/szczelinowy), potem sposób zakończenia (zamknięte/bez zamknięcia).
