W typografii podstawowy podział krojów pisma opiera się na tym, czy litery mają szeryfy, czyli charakterystyczne zakończenia kresek. W krojach szeryfowych (antykwa) szeryfy mogą być poziome, ukośne lub łezkowe, a dodatkowo często występuje kontrast grubości (cieniowanie) między elementami grubymi i cienkimi. To właśnie te cechy przesądzają o klasyfikacji kroju widocznego na ilustracji jako szeryfowego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Majuskuły to po prostu wielkie litery (np. A, B, C). Ilustracja przedstawia ciąg małych liter (minuskuł), a przede wszystkim "majuskuły" nie są nazwą klasy kroju, tylko formy liter.
- Wersaliki to małe litery o kształcie wielkich (zwykle niższe od typowych majuskuł). To również opis zestawu znaków, a nie odpowiedź na pytanie o obecność szeryfów. Nawet gdyby tekst był zapisany wersalikami, krój mógłby być zarówno szeryfowy, jak i bezszeryfowy.
- Bezszeryfowy krój pisma (grotesk) charakteryzuje się brakiem zakończeń kresek i zwykle bardziej jednolitą grubością. Skoro na literach widać zakończenia oraz kontrast, nie jest to krój bezszeryfowy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy masz wątpliwość, powiększ w myślach (lub na ekranie) dolne i górne zakończenia pionowych kresek (np. w "b", "d", "h") oraz sprawdź, czy "a", "c", "f" mają łezkowate detale. Jeśli tak, to zwykle oznacza krój szeryfowy.
