Badanie konsystencji metodą opadu stożka (tzw. opad stożka) służy do oceny urabialności świeżej mieszanki betonowej w prosty sposób, często bezpośrednio na budowie. W praktyce wykorzystuje się charakterystyczny stożek (stożek Abramsa): mieszaninę umieszcza się w formie, następnie formę podnosi pionowo i mierzy, o ile obniżyła się wysokość uformowanej próbki. Wynik (opad) jest miarą konsystencji.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "opadu stożka"?
Jeżeli na ilustracji widoczny jest stożek oraz etap unoszenia formy i/lub przykładanie miarki do zmierzenia różnicy wysokości, to odpowiada to właśnie procedurze opadu stożka. Jest to najbardziej rozpoznawalny element tej metody: stożkowa forma i pomiar opadu w milimetrach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Ve-Be – ta metoda jest kojarzona z oceną konsystencji mieszanki sztywnej przy użyciu aparatu i wibrowania oraz pomiaru czasu potrzebnego do uzyskania określonego rozpływu/kształtu. Kluczowe jest tu urządzenie i wibracja, a nie stożek i pomiar opadu po podniesieniu formy.
- Stolik rozpływowy – w tej metodzie mierzy się rozpływ próbki na stoliku po określonych uderzeniach/opuszczeniach blatu. Charakterystyczny jest stół (platforma) i pomiar średnic rozpływu, a nie różnica wysokości po zdjęciu stożka.
- Oznaczanie stopnia zagęszczalności – dotyczy oceny podatności na zagęszczanie i zwykle opiera się na relacji objętości/stopnia wypełnienia po zagęszczeniu w określonych warunkach. Mechanizm oceny jest inny niż w teście opadu stożka i wymaga innych elementów procedury oraz innych wielkości pomiarowych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniu pojawia się stożek i miarka do odczytu różnicy wysokości – najczęściej chodzi o opad stożka. Gdy widać stolik i pomiar średnic – to rozpływ. Gdy widać urządzenie z wibracją i czas – to zwykle Ve-Be.
