Instalacja igłofiltrowa jest rozwiązaniem stosowanym głównie do tymczasowego odwodnienia robót ziemnych (np. wykopów pod rurociągi, kanały, obiekty inżynierskie) oraz do obniżenia zwierciadła wody gruntowej w strefie prowadzenia prac. Jej istotą jest wytworzenie lejka depresji: woda gruntowa jest ujmowana i odprowadzana, aby dno wykopu pozostało możliwie suche i stateczne.
Typowe cechy rozpoznawcze instalacji igłofiltrowej (widoczne na schematach/ilustracjach) to:
- wiele punktowych ujęć rozmieszczonych liniowo lub obwodowo (igłofiltry),
- kolektor (przewód zbiorczy) łączący igłofiltry,
- pompa (często próżniowa/samozasysająca w zestawach) umożliwiająca ssanie z kolektora i odprowadzanie wody.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do instalacji igłofiltrowej?
- "instalacja nawadniająca" ma cel odwrotny: dostarcza wodę (np. do upraw lub terenów zielonych). Na schematach częściej widać zraszacze/linie kroplujące, rozdzielacze i układ zasilania, a nie układ licznych punktowych ujęć ssawnych.
- "drenaż rozsączający" służy do wprowadzania wody do gruntu (np. po oczyszczeniu lub retencji), a nie do jej ujmowania. Charakterystyczne są perforowane rury w warstwie filtracyjnej i kierunek pracy "do gruntu", bez układu ssawnego wielu igłofiltrów.
- "studnia chłonna" to obiekt punktowy (pojedyncza studnia) przyjmujący wodę i odprowadzający ją do gruntu przez warstwy przepuszczalne. Na rysunkach jest to zwykle jeden pionowy element, a nie linia wielu ujęć połączonych kolektorem.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na ilustracji widzisz szereg powtarzalnych, drobnych elementów połączonych jednym przewodem zbiorczym i element pompujący, najczęściej chodzi o igłofiltry. Gdy widoczna jest pojedyncza studnia – częściej będzie to rozwiązanie studzienne (np. chłonne lub depresyjne), a przy perforowanych rurach w obsypce – drenaż.
