Technika wypalania (często nazywana pirografią) polega na miejscowym przypalaniu powierzchni drewna rozgrzanym narzędziem. Efektem są charakterystyczne brązowo‑czarne linie, plamy i przejścia tonalne, które wyglądają jak ślad działania wysokiej temperatury. Wzór jest "narysowany" poprzez zmianę barwy drewna, a nie przez dokładanie materiału.
Odpowiedź "rzeźbienia" nie pasuje, ponieważ rzeźbienie zmienia geometrię powierzchni: powstaje relief, rowki, wklęsłości i wypukłości wyczuwalne pod palcem. Samo przyciemnienie bez ubytku materiału nie jest typowym skutkiem rzeźbienia.
Odpowiedź "złocenia" dotyczy dekorowania warstwą o wyglądzie złota (np. płatkami lub farbą o metalicznym połysku). Cechą rozpoznawczą jest metaliczny blask i refleksy światła, a nie przypalone, matowe kreski. Jeśli na okładce dominują ciemne wypalone kontury, złocenie jest mało prawdopodobne.
Odpowiedź "intarsji" oznacza wykonywanie wzoru przez składanie i wklejanie fragmentów forniru lub innych materiałów o różnych barwach i usłojeniu. Zwykle widać granice wstawek, łączenia i naturalne różnice kolorów drewna, a nie jednolite przypalenie wzdłuż linii rysunku.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: ciemne linie jak od przypalenia = wypalanie; wyczuwalny relief = rzeźbienie; połysk metaliczny = złocenie; mozaika z wstawek = intarsja.
