Przekładnia planetarna (epicykliczna) ma charakterystyczną budowę, którą zwykle widać na przekrojach i rysunkach zespołów napędowych: w centrum znajduje się koło słoneczne, dookoła niego pracują satelity (kilka jednakowych kół), a całość bywa zamknięta w kole pierścieniowym z uzębieniem wewnętrznym. Satelity są osadzone na nośniku satelitów, a wszystkie główne elementy są współosiowe. Taki układ pozwala uzyskiwać różne przełożenia przez unieruchomienie lub napędzanie wybranego członu, dlatego przekładnie planetarne są powszechne m.in. w automatycznych skrzyniach biegów.
Odpowiedź "planetarną" jest poprawna, jeśli na ilustracji widoczny jest opisany wyżej układ: centralne koło oraz zestaw mniejszych kół krążących dookoła, często wewnątrz pierścienia.
- "hipoidalną" należy odrzucić, bo przekładnia hipoidalna jest odmianą przekładni stożkowej/zębatej kątowej (typowej np. dla przekładni głównej mostu), gdzie osie wałów są przesunięte, a zęby mają geometrię hipoidalną. Na rysunku zwykle widać parę kół pracujących pod kątem, a nie układ współosiowy z satelitami.
- "zębatkową" jest nieprawidłowa, ponieważ przekładnia zębatkowa to zestaw koło zębate–listwa zębata. Jej znakiem rozpoznawczym jest długa listwa (zębatka) zamiast kolejnych kół w układzie zamkniętym.
- "ślimakową" odrzucamy, bo przekładnia ślimakowa ma ślimak (element przypominający śrubę) współpracujący ze ślimacznicą. Na ilustracji rozpoznaje się ją po skośnym, śrubowym zarysie i specyficznym zazębieniu, innym niż w układzie planetarnym.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj trzech elementów jednocześnie (słoneczne, satelity, pierścieniowe). Jeśli brakuje pierścienia i satelitów, najczęściej nie jest to przekładnia planetarna.
