Hydroizolacja ma za zadanie zabezpieczyć element budowlany przed działaniem wody (ciekłej) oraz wilgocią, które mogą powodować zawilgocenie betonu, korozję zbrojenia, wykwity i degradację warstw wykończeniowych. Typowo stosuje się ją w strefach narażonych na kontakt z wodą: fundamenty, ściany piwnic, posadzki na gruncie, tarasy, balkony, łazienki, strefy mokre.
Odpowiedź "paroizolacji" jest błędna, ponieważ paroizolacja pełni inną funkcję: ma ograniczać dyfuzję pary wodnej z ciepłej strony przegrody do warstw chłodniejszych, gdzie mogłaby wykraplać się wilgoć. Paroizolacja jest więc kojarzona z układem warstw w przegrodach z izolacją termiczną (np. dachy, ściany szkieletowe), a nie z ochroną przed wodą napierającą lub wilgocią z gruntu.
Odpowiedź "izolacji cieplnej" nie pasuje, bo izolacja cieplna (np. styropian, wełna) ma przede wszystkim ograniczać przepływ ciepła, a nie zapewniać szczelność na wodę. Materiały termoizolacyjne mogą wręcz tracić właściwości po zawilgoceniu, dlatego często wymagają dodatkowej ochrony hydroizolacją.
Odpowiedź "izolacji akustycznej" jest nieprawidłowa, bo jej celem jest tłumienie dźwięków (np. podkłady elastyczne, maty), a nie uszczelnienie przed wodą. W praktyce na budowie ważne jest rozróżnienie funkcji warstwy: czy ma zatrzymywać wodę, parę, ciepło czy hałas. Na egzaminie warto patrzeć na cechy wykonania: ciągłość powłoki, zakłady, wywinięcia i uszczelnione połączenia zwykle wskazują na hydroizolację.
