W ortezach kończyny dolnej z przegubami kolanowymi kluczowe jest osiowanie, czyli ustawienie osi mechanicznej przegubu możliwie zgodnie z osią ruchu stawu pacjenta. Jeżeli osie nie pokrywają się, orteza podczas zgięcia i wyprostu zaczyna "ściągać" tkanki, generuje siły boczne i skrętne oraz może powodować ból, otarcia lub pozorne "luzowanie" się aparatu.
Dlaczego poprawne są nadkłykcie kości udowej?
W praktyce klinicznej jako podstawowe, palpacyjne punkty odniesienia dla osi przegubu przyjmuje się okolice nadkłykci kości udowej. Ustawienie osi w szczytowych miejscach nadkłykci pozwala najłatwiej odtworzyć właściwą wysokość i położenie osi oraz ograniczyć błędy wynikające z pomiarów po odzieży czy opuchliźnie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Na wysokości szpary kolanowej" – szpara stawowa jest przydatnym punktem orientacyjnym, ale jej "wysokość" nie musi odpowiadać praktycznemu ustawieniu osi przegubu w konstrukcji ortezy; takie uproszczenie sprzyja przesunięciu osi i pogorszeniu prowadzenia ruchu.
- "55 mm nad nadkłykciem bocznym…" – stała wartość liczbowa nie jest uniwersalna, bo zależy od budowy pacjenta, typu ortezy i geometrii przegubu. Podawanie jednej liczby sugeruje szablon zamiast dopasowania anatomicznego.
- "55 mm pod szparą kolanową" – analogicznie, stała odległość "w dół" nie gwarantuje zgodności z osią stawu i może istotnie zwiększać ryzyko ucisku oraz powstawania sił pasożytniczych przy ruchu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawiają się odpowiedzi z konkretną liczbą w milimetrach, a pytanie dotyczy osi przegubu stawowego, zwykle poprawne jest odniesienie do punktów anatomicznych (palpacyjnych), a nie do "uniwersalnego" wymiaru.
