Deska kompozytowa stosowana na tarasy ogrodowe to wyrób wykonywany z mieszanki składników (najczęściej mączki drzewnej i tworzywa), produkowany jako profil wytłaczany. W praktyce egzaminacyjnej rozpoznawanie takiej deski polega na wychwyceniu cech wizualnych typowych dla kompozytu, a nie dla naturalnego drewna.
Na co zwrócić uwagę na ilustracjach:
- Struktura powierzchni – kompozyt zwykle nie ma naturalnych słojów i zróżnicowania jak lite drewno; faktura jest bardziej powtarzalna i "techniczna".
- Ryflowanie – wiele desek tarasowych (w tym kompozytowych) ma podłużne rowki antypoślizgowe; sama obecność rowków nie przesądza, ale w połączeniu z pozostałymi cechami pomaga.
- Profil przekroju – kompozyty często mają profil pełny lub komorowy (powtarzalny kształt wynikający z wytłaczania). Drewno zwykle jest deską litą o naturalnym układzie włókien.
- Jednorodność koloru – barwienie w masie daje równomierny kolor; w drewnie częstsze są naturalne przejścia i sęki.
Odpowiedź "Na ilustracji 3." jest poprawna, bo wskazuje ilustrację przedstawiającą materiał o powyższych cechach deski kompozytowej. Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ odnoszą się do ilustracji prezentujących inne materiały lub elementy (np. drewno naturalne, kostkę/płyty albo inny detal), które nie spełniają typowych kryteriów rozpoznawczych kompozytu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy dwie ilustracje wyglądają podobnie, porównaj je pod kątem "naturalności" rysunku (słoje, sęki) oraz kształtu profilu (czy wygląda na produkt wytłaczany). To zwykle najszybciej odróżnia kompozyt od drewna.
