W układzie sieciowym TN-S kluczową cechą jest to, że przewód ochronny PE oraz przewód neutralny N są rozdzielone na całej długości instalacji/przyłącza. To odróżnia TN-S od rozwiązań, w których występuje przewód łączony PEN (typowy dla TN-C lub dla odcinka przed rozdziałem w TN-C-S).
Jeżeli pytanie dotyczy trójfazowego przyłącza ziemnego do budynku, to poprawny wybór ilustracji powinien wynikać z dwóch grup cech:
- Liczba i funkcja żył: dla 3 faz potrzebne są L1, L2, L3 oraz dodatkowo N i PE, czyli najczęściej kabel pięciożyłowy. Obecność osobnej żyły ochronnej (zwykle żółto-zielonej) nie wystarcza sama w sobie — musi być też osobna żyła neutralna (często niebieska), bo w TN-S nie stosuje się żyły PEN.
- Przeznaczenie do ułożenia w ziemi: kabel "ziemny" rozpoznaje się po konstrukcji przystosowanej do warunków gruntowych (powłoka/izolacja, odporność mechaniczna), co odróżnia go od przewodów instalacyjnych przeznaczonych do prowadzenia w rurkach, korytach lub w pomieszczeniach.
Odpowiedź "Na ilustracji 3." jest poprawna, ponieważ wskazuje kabel spełniający jednocześnie wymaganie TN-S (osobny PE i osobny N) oraz wymaganie przyłącza trójfazowego i zastosowania jako kabel do ułożenia w gruncie.
Dlaczego pozostałe wskazania mogą być błędne? Ilustracje alternatywne w tego typu zadaniach zwykle przedstawiają: kabel czterożyłowy (brak osobnego PE lub N), przewód z żyłą PEN (niezgodny z ideą TN-S na całej długości) albo przewód nieprzystosowany do układania w ziemi (instalacyjny), który wizualnie może mieć podobne barwy, ale inne przeznaczenie. Właściwa strategia egzaminacyjna to zawsze sprawdzenie: czy są 3 fazy + N + PE oraz czy kabel jest "ziemny", zamiast kierowania się samą grubością lub ogólnym wyglądem.
