W narożniku wewnętrznym (np. styk dwóch ścian w łazience, wnęka, kąt wewnętrzny okładziny) stosuje się profil, który zapewnia estetyczne i bezpieczne połączenie dwóch płaszczyzn. Taki profil powinien mieć kształt wklęsły (concave), aby "wypełniać" narożnik i tworzyć gładkie, łukowate przejście do środka kąta.
Dlaczego poprawna jest ilustracja 4?
Ilustracja 4 przedstawia profil o przekroju wklęsłym (łuk skierowany do wewnątrz). To typowe rozwiązanie dla narożników wewnętrznych: zapobiega powstawaniu ostrej krawędzi, ułatwia utrzymanie czystości w miejscu styku płytek i chroni krawędzie okładziny. Profil ma też ramię montażowe (perforowane), które standardowo zatapia się w kleju podczas układania płytek.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Ilustracja 1 (profil wypukły) – ma kształt "na zewnątrz" (convex/ćwierćwałek). Taki profil stosuje się zwykle na narożnikach zewnętrznych, gdzie chroni wystającą krawędź przed uderzeniami i obiciami. W narożniku wewnętrznym dawałby nienaturalną, wystającą formę.
- Ilustracja 2 (profil L) – to profil kątowy w kształcie litery L, typowy do zakończeń krawędzi (np. zakończenie okładziny na ścianie) lub do prostych obramowań. Nie tworzy wklęsłego przejścia w narożniku wewnętrznym.
- Ilustracja 3 (profil schodowy/ryflowany) – ma ryflowanie (rowki) zwiększające przyczepność, co jest charakterystyczne dla profili na stopnie lub krawędzie narażone na poślizg. To inna funkcja niż wykończenie narożnika wewnętrznego ścian.
Wskazówka egzaminacyjna: przy profilach narożnych najpierw nazwij sytuację: "narożnik wewnętrzny" = kąt wklęsły, więc szukaj przekroju, który też jest wklęsły. Dopiero potem oceniaj detale, takie jak perforacja czy ryflowanie.
