Przy wykonywaniu okładzin z płytek kluczowe jest zastosowanie narzędzia, które nie tylko nałoży klej, ale też ukształtuje go w równą warstwę o kontrolowanej grubości. Taką funkcję spełnia paca zębata (często nazywana też pacą grzebieniową).
Jej cechą rozpoznawczą jest ząbkowana krawędź robocza (wycięcia o określonym profilu i rozmiarze). Podczas przeciągania pacy po świeżo nałożonym kleju powstają regularne bruzdy. Dzięki temu:
- klej rozkłada się równomiernie,
- łatwiej uzyskać właściwe "pokrycie" spodniej strony płytki,
- zmniejsza się ryzyko pozostawienia pustek pod okładziną.
Odpowiedź "Na ilustracji 3." jest poprawna, ponieważ właśnie tam przedstawiono pacę z charakterystycznymi zębami, przeznaczoną do rozprowadzania kleju pod płytki.
Pozostałe wskazania są nieprawidłowe, gdy na ilustracjach widnieją narzędzia bez zębów (np. paca gładka) lub narzędzia o innym przeznaczeniu. Paca gładka może służyć np. do wstępnego nakładania masy, wygładzania lub dociskania, ale nie wykonuje bruzdowania kleju w sposób typowy dla pacy zębatej. Inne narzędzia (np. kielnia, szpachelka) mogą przenosić materiał, lecz nie zastępują pacy zębatej przy właściwym rozprowadzaniu kleju pod okładzinę.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy kleju pod płytki, szukaj na ilustracji narzędzia z wyraźnie ząbkowaną krawędzią – to najczęściej najszybszy i najbardziej pewny wyróżnik.
