W formowaniu w dwóch skrzynkach (górnej i dolnej) kluczową decyzją technologiczną jest dobór płaszczyzny podziału formy. Płaszczyzna ta powinna umożliwić wykonanie obu połówek wnęki formy w sposób stabilny, a następnie wyjęcie modelu (w tym modelu dzielonego) bez uszkodzeń formy.
O poprawnym doborze płaszczyzny podziału świadczy w szczególności to, że:
- nie powstają podcięcia utrudniające wyjmowanie modelu w kierunku prostopadłym do płaszczyzny podziału,
- geometria odlewu jest "rozłożona" między skrzynki tak, aby newralgiczne występy, wnęki i przewężenia nie blokowały modelu,
- podział jest logiczny technologicznie: minimalizuje ryzyko oberwania krawędzi formy oraz ułatwia prawidłowe spasowanie skrzynek,
- jeśli są elementy wewnętrzne, decyzja o podziale nie udaje, że da się je uformować bez dodatkowych rozwiązań (np. rdzeni) – zamiast tego wybiera się podział ograniczający problemy montażowe i wykonawcze.
Dlatego odpowiedź "Na ilustracji 1." jest właściwa: wskazuje wariant, w którym płaszczyzna podziału została dobrana tak, aby zachować technologiczność formowania w dwóch skrzynkach i poprawną pracę z modelem dzielonym.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ odpowiadają ilustracjom, w których typowo występuje co najmniej jedna z nieprawidłowości: podcięcie względem kierunku wyjmowania modelu, podział przecinający newralgiczne kształty w sposób powodujący osłabienie formy, albo taki przebieg płaszczyzny, który zwiększa ryzyko przesunięcia i niedokładnego spasowania części formy.
Wskazówka egzaminacyjna: analizując rysunki, zawsze "symuluj" w myślach wyjmowanie obu połówek modelu z masy formierskiej. Jeśli którykolwiek element zaczepia o masę w sposób wymuszający "wygięcie" lub zniszczenie wnęki – płaszczyzna podziału jest dobrana źle.
