Symetryczny układ kompozycji w ogrodzie oznacza symetrię osiową: istnieje wyraźna oś (np. aleja, pas trawnika, oś widokowa), a elementy po jej lewej i prawej stronie są rozmieszczone jako lustrzane odbicie. W praktyce oznacza to pary tych samych form i nasadzeń, podobne odległości od osi oraz czytelny porządek geometryczny typowy dla ogrodów formalnych.
Widok z ilustracji 4 pokazuje właśnie taki układ: widać wyraźną oś główną prowadzącą przez środek kompozycji, element centralny oraz powtarzalne, strzyżone formy roślin po obu stronach. Lewa i prawa strona mają analogiczne kształty i rozmieszczenie, co spełnia warunek symetrii.
Pozostałe widoki nie są symetryczne, mimo że mogą zawierać elementy geometryczne:
- "Na ilustracji 1." – obecność formy kołowej nie przesądza o symetrii całego układu; brak lustrzanego odbicia po obu stronach (układ tła i elementów przestrzennych nie jest równoważny).
- "Na ilustracji 2." – dominują linie kręte i swobodne rozmieszczenie elementów; brak osi, a kompozycja jest nieregularna, typowa dla układów naturalistycznych.
- "Na ilustracji 3." – widoczne są dwie wyraźnie różne strony (np. strzyżony żywopłot kontra swobodna rabata), co łamie zasadę lustrzanego powtórzenia.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw znajdź oś, a dopiero potem sprawdź, czy po obu jej stronach występują te same elementy w podobnych odległościach. Sama "geometria" (koło, prostokąt) nie wystarczy, jeśli cała kompozycja nie jest odbiciem lustrzanym.
