Odprowadzenie skroplin z jednostki wewnętrznej klimatyzatora musi zapewniać ciągły i pewny odpływ kondensatu. Skropliny zbierają się w tacy pod parownikiem i są odprowadzane przewodem. Jeżeli odpływ jest wykonany nieprawidłowo, woda może przelewać się z tacy i kapać z obudowy.
Rozpoznając poprawny schemat, zwraca się uwagę przede wszystkim na:
- Stały spadek przewodu w kierunku miejsca zrzutu (grawitacja ma "pomagać", a nie przeszkadzać).
- Brak przeciwspadków i "pętli" tworzących kieszenie wodne, które blokują przepływ lub powodują bulgotanie i wahania odpływu.
- Brak zagnieceń i ostrych załamań węża/rurociągu – nawet lokalne przewężenie może zatrzymać mały przepływ kondensatu.
- Właściwe zakończenie odpływu (np. bez ryzyka zasysania/wyssania wody z tacy oraz – przy wpięciu do kanalizacji – z uwzględnieniem ochrony przed zapachami, jeśli jest to stosowane w danym rozwiązaniu).
Odpowiedź "Na ilustracji 3." jest poprawna, ponieważ odpowiada rozwiązaniu spełniającemu powyższe warunki: odpływ jest poprowadzony w sposób umożliwiający swobodny spływ skroplin bez tworzenia miejsc, w których woda mogłaby się cofać lub zalegać.
Pozostałe propozycje są błędne typowo z powodu jednego z częstych błędów montażowych: pokazują odcinek prowadzony zbyt płasko lub z przeciwspadkiem, pętlę/wybrzuszenie powodujące zaleganie wody albo niefortunne ułożenie przewodu sprzyjające zapowietrzaniu i niestabilnemu odpływowi. W praktyce takie błędy skutkują wyciekami, zawilgoceniem ściany oraz reklamacjami użytkownika.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw "prześledź palcem" drogę skroplin od króćca odpływu do końca przewodu i sprawdź, czy na całej długości woda ma łatwą drogę w dół.
