Wymóg "otworów o dokładnym rozstawieniu osi" oznacza, że kluczowa jest dokładność położenia (współrzędnych) otworów względem siebie i/lub baz detalu. Do takich zadań stosuje się wiertarkę współrzędnościową, ponieważ jest przeznaczona do precyzyjnego wyznaczania i odtwarzania położeń otworów w układzie współrzędnych (najczęściej w płaszczyźnie X–Y), co ułatwia zachowanie wymaganego rozstawu osi.
Dlaczego pozostałe typy nie są najlepszym wyborem, gdy liczy się dokładny rozstaw?
- "Słupowej." Wiertarka słupowa jest uniwersalna i sztywna, ale jej typowe zastosowanie to prace warsztatowe o dobrej powtarzalności, jednak bez nacisku na specjalistyczne, współrzędnościowe pozycjonowanie otworów.
- "Promieniowej." Wiertarka promieniowa jest dobierana głównie do dużych i ciężkich elementów, gdzie istotny jest zasięg i możliwość ustawienia wrzeciona nad detalem. Nie jest to synonim maszyny do bardzo dokładnego rozstawu osi.
- "Stołowej." Wiertarka stołowa służy do lżejszych prac, zwykle w mniejszych detalach. Sama konstrukcja nie przesądza o uzyskaniu precyzji położenia otworów porównywalnej z rozwiązaniami współrzędnościowymi.
W praktyce (np. w montażu maszyn) dokładny rozstaw osi otworów jest potrzebny przy otworach pod kołki ustalające, prowadnice, łożyskowania czy elementy, które muszą się złożyć bez naprężeń. Dlatego przy doborze obrabiarki warto zapamiętać regułę: gdy najważniejsze jest położenie otworu, wybiera się rozwiązania współrzędnościowe lub inne maszyny umożliwiające precyzyjne pozycjonowanie.
