Konserwacja olejem na bazie parafiny dotyczy przede wszystkim instrumentów wielorazowych z częściami ruchomymi. Po procesie mycia i płukania (ręcznego lub maszynowego) oraz po wysuszeniu, w przegubach i mechanizmach zapadkowych może dochodzić do zwiększonego tarcia. W praktyce skutkuje to "ciężką" pracą narzędzia, ryzykiem zatarcia, trudniejszą kontrolą funkcjonalną oraz szybszym zużyciem elementów współpracujących.
Dlatego w sterylizatorni identyfikuje się wyroby, które wymagają smarowania: typowo są to narzędzia, które otwierają się i zamykają na przegubie, mają zamek albo inne ruchome połączenia metalu z metalem. Następnie stosuje się środek konserwujący przeznaczony do wyrobów medycznych (zgodnie z instrukcją producenta narzędzia i preparatu), tak aby nie pozostawiać nadmiaru i nie zanieczyszczać innych powierzchni roboczych.
Dlaczego pozostałe zestawy ilustracji bywają wybierane błędnie? Częstym nieporozumieniem jest założenie, że "każdy metalowy wyrób" trzeba oliwić. W praktyce wyroby bez przegubów i mechanizmów ruchomych zwykle nie wymagają konserwacji olejem, a w niektórych przypadkach nadmiar środka może utrudniać dalsze etapy przygotowania. Innym błędem jest kierowanie się wyłącznie wyglądem (np. skomplikowany kształt), zamiast oceną, czy występują elementy tarcia w miejscu połączeń.
W zadaniu kluczowe jest więc rozpoznanie na ilustracjach tych wyrobów, które mają elementy ruchome wymagające smarowania, i odróżnienie ich od wyrobów, gdzie konserwacja olejem parafinowym nie jest typowym wymaganiem. Ostatecznym kryterium zawsze powinna być instrukcja użycia producenta (IFU).
