W masażu tensegracyjnym ocena "układu" nie polega wyłącznie na badaniu okolicy, w której leży dany mięsień, lecz na sprawdzeniu punktów kostnych wybranych dla całej ścieżki połączeń mięśniowo‑powięziowo‑więzadłowych. Zgodnie z metodyką, wrażliwość uciskową ocenia się na elementach kostnych, ponieważ są one łatwiejsze do jednoznacznej lokalizacji i pozwalają ograniczyć błąd wynikający z jednoczesnego odkształcania różnych warstw tkanek.
Dla układu mięśnia najszerszego grzbietu jeden z typowych punktów oceny stanowi kość grochowata. Jest ona miejscem przyczepu mięśnia zginacza łokciowego nadgarstka, który funkcjonalnie i strukturalnie łączy się z dalszymi elementami układu poprzez ciągłość tkanek miękkich (powięzie, przegrody międzymięśniowe i więzadła). Dlatego wzmożona bolesność uciskowa na kości grochowatej może sygnalizować zaburzony rozkład napięć w całym układzie, mimo że sam mięsień najszerszy grzbietu znajduje się na tułowiu.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne do tego konkretnego punktu oceny układu:
- Kość klinowata przyśrodkowa (stopa) może pojawiać się w innych ocenach funkcjonalnych, ale nie jest typowym punktem odniesienia dla tego układu w podanej metodyce.
- Kolec biodrowy przedni górny jest ważnym punktem palpacyjnym w badaniu miednicy i wielu mięśni, jednak nie odpowiada wskazanemu obwodowemu punktowi w tym układzie.
- Nadkłykieć boczny kości ramiennej dotyczy głównie przyczepów grupy prostowników; w łańcuchu powiązań opisywanym dla tego układu istotniejsze są struktury strony przyśrodkowej oraz dalszy punkt na nadgarstku.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać, że w masażu tensegracyjnym badanie wrażliwości uciskowej często obejmuje punkty odległe od miejsca bólu – kluczowe jest skojarzenie ich z układem, a nie tylko z lokalizacją anatomiczną mięśnia.
