Artefakt spowodowany ruchami oddechowymi należy do grupy artefaktów ruchowych. Powstaje wtedy, gdy pacjent zmienia położenie (nawet minimalnie) w trakcie zbierania projekcji, a rekonstrukcja zakłada zgodność danych z jednej, "nieruchomej" geometrii.
Typowe cechy obrazu z artefaktem oddechowym to m.in.:
- rozmycie granic narządów i naczyń,
- zdwojenie lub "przesunięcie" krawędzi (wrażenie powtórzenia struktur),
- smugi/ghosting wzdłuż kierunku ruchu,
- lokalizacja zmian szczególnie w obszarach poruszających się z oddechem (przepona, dolne płuca, górna jama brzuszna).
Dlaczego pozostałe typowe propozycje bywają mylone? Artefakt metaliczny zwykle daje wyraźne, wysokokontrastowe smugi promieniste wychodzące od metalu, a artefakt pierścieniowy ma postać koncentrycznych okręgów (często związanych z detektorami/kalibracją). Z kolei szum czy niewłaściwe okno nie daje charakterystycznego "powielenia" struktur.
W praktyce technik elektroradiolog ocenia, czy artefakt ruchowy obniża wartość diagnostyczną i czy należy zastosować działania korygujące, np. lepszy instruktaż wstrzymania oddechu, stabilizację pacjenta, skrócenie czasu akwizycji lub powtórzenie serii w krytycznym obszarze.
