Do wprasowania grafiki na koszulkę stosuje się technologię termotransferu (transferu termicznego). Kluczowe jest tu nie tylko to, że wykonujemy wydruk cyfrowy, ale przede wszystkim to, na jakim nośniku został on zrobiony.
Odpowiedź "Transferowym." jest poprawna, ponieważ papier transferowy (termotransferowy) jest zaprojektowany właśnie do przenoszenia grafiki na tekstylia pod wpływem temperatury i nacisku. Taki papier ma specjalną warstwę (np. polimerową/termoplastyczną), która podczas prasowania staje się plastyczna i umożliwia związanie barwnika/tonera z powierzchnią materiału. Dzięki temu po zdjęciu nośnika na koszulce pozostaje właściwy nadruk.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo dotyczą innych zastosowań:
- "Transparentnym." – podłoża transparentne (np. folie, przezroczyste nośniki) stosuje się do overlayów, prezentacji, prac wymagających przezroczystości. Same z siebie nie zapewniają mechanizmu trwałego transferu na tkaninę podczas wprasowania.
- "Samokopiującym." – papier samokopiujący służy do tworzenia kopii w zestawach druków (dokumenty wielokopijne). Działa dzięki warstwom reagującym na nacisk, a nie dzięki warstwie transferowej do tekstyliów, więc nie nadaje się do nadruków na koszulki.
- "Samoprzylepnym." – papier samoprzylepny jest przeznaczony do etykiet i naklejek (ma klej aktywny bez prasowania). To inne rozwiązanie technologiczne: przykleja się do gładkich podłoży, ale nie służy do wprasowania i nie daje typowej trwałości nadruku na dzianinie.
W praktyce, aby uzyskać poprawny efekt, dobiera się odpowiedni papier transferowy do typu drukarki (atrament/laser) i do rodzaju tkaniny (jasna/ciemna), a następnie stosuje właściwe parametry wprasowania (temperatura, czas, docisk). Na egzaminie najważniejsze jest rozpoznanie, że do wprasowania grafiki na koszulkę potrzebny jest papier transferowy, a nie dowolny "papier specjalny".
