Utrwalona stopa płasko-koślawa to deformacja, w której obserwuje się spłaszczenie łuku podłużnego oraz ustawienie pięty w koślawości, zwykle z towarzyszącą nadmierną pronacją. W praktyce zaopatrzenia ortopedycznego oznacza to, że elementy zastosowane w obuwiu powinny przede wszystkim stabilizować stopę i ukierunkować obciążanie tak, aby ograniczać przeciążenia po stronie przyśrodkowej, a nie tylko "podnieść łuk" w oderwaniu od ustawienia tyłostopia.
Dlatego zestaw elementów leczniczych właściwy dla takiej wady obejmuje typowo rozwiązania o funkcji antypronacyjnej, czyli wspierające kontrolę ustawienia pięty i stawu podskokowego oraz podparcie łuku przyśrodkowego (w zakresie możliwym i tolerowanym przez pacjenta). W kontekście pytania prawidłowa jest odpowiedź "A", ponieważ na rysunku przedstawia elementy odpowiadające tym celom: stabilizacji tyłostopia oraz podparciu struktur łuku i ograniczeniu koślawości.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, gdyż prezentują układy elementów, które:
- nie zapewniają wystarczającej stabilizacji tyłostopia (co w stopie płasko-koślawej utrwalonej jest kluczowe),
- albo działają głównie odciążająco w inny sposób, bez ukierunkowania na kontrolę koślawości,
- albo sugerują elementy nieadekwatne funkcjonalnie (np. niewystarczające do kontroli pronacji lub ukierunkowane na inną deformację).
Wskazówka egzaminacyjna: warto myśleć o wadzie w dwóch "segmentach" — tyłostopie (pięta/ustawienie) i śródstopie (łuk). Dla stopy płasko-koślawej utrwalonej szukaj na rysunku elementów, które jednocześnie stabilizują piętę i wspierają łuk, zamiast rozwiązań jednofunkcyjnych.
