Korozja wżerowa (pitting) należy do korozji lokalnej. Oznacza to, że atak korozyjny nie obejmuje całej powierzchni równomiernie, lecz koncentruje się w niewielkiej liczbie punktów. W praktyce daje to obraz powierzchni z pojedynczymi lub licznymi małymi otworami/kraterami, które mogą wyglądać niepozornie na wierzchu, ale często mają znaczną głębokość w stosunku do średnicy.
Wżery powstają zwykle w wyniku lokalnego uszkodzenia warstwy ochronnej (np. pasywnej) albo działania agresywnego środowiska (np. obecność jonów chlorkowych). Charakterystyczna jest też duża niebezpieczność eksploatacyjna: nawet przy niewielkich zmianach na powierzchni może dojść do przebicia ścianki lub inicjacji pęknięć, bo ubytek ma postać "igłową" i silnie koncentruje naprężenia.
Dlatego poprawna odpowiedź to ten rysunek, na którym widać punktowe, wyraźnie odgraniczone ubytki (wżery) sugerujące penetrację w głąb materiału. Rysunki, które przedstawiają jedynie jednolitą zmianę barwy/nalot na dużej powierzchni albo bardziej rozległe, płytkie ubytki bez typowej punktowości, nie odpowiadają klasycznemu obrazowi korozji wżerowej.
- Wskazówka egzaminacyjna: szukaj słów-kluczy i cech obrazu: "punktowo", "lokalnie", "wgłębienia/otworki", "kratery".
- W praktyce mechanika: wżery na wałach, kołnierzach i elementach pracujących w wilgoci lub mediach korozyjnych są sygnałem do dokładniejszej kontroli (np. pomiar grubości, NDT), bo ryzyko awarii rośnie nieproporcjonalnie do widocznej skali uszkodzeń.
