Spódnica plisowana to model, w którym tkanina jest uformowana w regularne, powtarzalne fałdy (plisy). Na rysunku sylwetki rozpoznaje się ją po tym, że dół spódnicy nie jest gładką powierzchnią: zamiast tego widać rytmicznie powtarzające się, wąskie lub szersze załamania biegnące zwykle pionowo od pasa w dół. Plisy tworzą efekt "harmonijki", a całość wygląda na bardziej przestrzenną i sprężystą w układzie.
Odpowiedź "Na rysunku 3." jest poprawna, ponieważ to właśnie tam rozpoznawalne są kluczowe cechy plisowania: powtarzalność fałd, równe odstępy i wrażenie zaprasowanych krawędzi. Te elementy odróżniają plisowanie od innych sposobów kształtowania tkaniny.
- Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? Ponieważ nie wskazują rysunku, na którym widoczny jest jednoznaczny układ regularnych plis. Jeśli na rysunku materiał układa się gładko, klinowo (rozszerza się bez rytmu fałd) albo tworzy nieregularne pofałdowanie, nie jest to typowy obraz spódnicy plisowanej.
- Na co zwracać uwagę na egzaminie? Szukaj przede wszystkim powtarzalnego wzoru fałd i "zębów" na dole spódnicy, które wynikają z zaprasowania materiału. Sama szerokość dołu nie wystarcza: rozkloszowanie może dawać objętość, ale bez charakterystycznych, równych plis.
W praktyce krawieckiej rozpoznanie modelu jest ważne, bo wpływa na dobór technologii: inne są wymagania dotyczące tkaniny, prasowania, stabilizacji pasa oraz sposobu szycia, aby plisy były równe i trwałe.
