Kołnierz leżący typu "be-be" to odmiana kołnierza, którą w praktyce konstrukcyjnej identyfikuje się po specyficznym układzie modelowania formy: przebiegu linii konstrukcyjnych, sposobie ukształtowania wyłogu oraz relacji między linią wszycia a krawędzią kołnierza. W zadaniu nie wystarcza sama znajomość nazwy — trzeba umieć odczytać schemat modelowania i powiązać go z typem kołnierza.
Odpowiedź "Na rysunku II." jest poprawna, ponieważ tylko ten rysunek przedstawia rozwiązanie zgodne z modelowaniem kołnierza leżącego "be-be" (właściwe przekształcenia formy i przebieg linii charakterystycznych dla tego wariantu). Pozostałe rysunki ilustrują inne sposoby kształtowania kołnierza lub inne elementy konstrukcyjne, które mogą być podobne na pierwszy rzut oka, ale nie spełniają kluczowych cech rozpoznawczych.
- Odpowiedź "Na rysunku I." jest błędna, bo pokazuje inny schemat konstrukcyjny/modelowania (np. inne ułożenie linii lub inny sposób uzyskania kształtu), który nie odpowiada kołnierzowi leżącemu "be-be".
- Odpowiedź "Na rysunku III." jest błędna, ponieważ zawiera cechy typowe dla innego typu kołnierza lub innego etapu modelowania (różny przebieg linii, inna logika przekształceń formy).
- Odpowiedź "Na rysunku IV." jest błędna, bo przedstawia wariant, który może sugerować kołnierz leżący, ale detale modelowania nie są zgodne z "be-be".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy masz kilka podobnych rysunków, porównuj je według stałej listy kontrolnej: linia wszycia, linia załamania, kierunki i miejsca rozcięć/rozsunięć, symetria oraz relacja krawędzi kołnierza do podstawy. To ogranicza zgadywanie i zmniejsza ryzyko pomylenia bliskich wariantów.
