Do rozprowadzenia warstwy kleju o jednakowej grubości pod płytki ceramiczne ścienne stosuje się pacę zębatą (często nazywaną też "grzebieniem"). Jej część robocza ma regularne zęby o określonej wysokości i kształcie. Podczas przeciągania pacy po świeżo nałożonym kleju zęby profilują zaprawę, tworząc równoległe bruzdy. Dzięki temu uzyskuje się powtarzalną ilość kleju na jednostce powierzchni, a po dociśnięciu płytki warstwa kleju rozkłada się bardziej równomiernie.
To narzędzie jest kluczowe w praktyce montera robót wykończeniowych, ponieważ pozwala ograniczyć typowe problemy wykonawcze, takie jak: zbyt gruba warstwa kleju (ryzyko osuwania się płytek na ścianie), zbyt cienka warstwa (słaba przyczepność) oraz nierówności powodujące brak płaszczyzny okładziny.
Dlaczego pozostałe typowe narzędzia nie spełniają tego wymagania?
- Paca gładka (bez zębów) służy raczej do wygładzania lub rozprowadzania, ale nie "dozuje" wysokości warstwy w powtarzalny sposób.
- Kielnia jest narzędziem do nakładania i wstępnego rozprowadzania zapraw, jednak trudno nią uzyskać jednakową grubość na całej powierzchni bez późniejszego ząbkowania.
- Paca gumowa kojarzy się głównie ze spoinowaniem (wcieraniem fugi), a nie z rozprowadzaniem kleju pod płytki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się warunek "jednakowa grubość" kleju pod płytki, szukaj na rysunku narzędzia z zębami na krawędzi roboczej. To właśnie cecha funkcjonalna odróżniająca je od innych pack i kielni.
