Nit zrywalny (często nazywany też nit "ślepy") to element złączny używany do wykonywania połączeń nierozłącznych, szczególnie wtedy, gdy dostęp do łączonych elementów jest możliwy tylko z jednej strony. Kluczową cechą odróżniającą go od wielu innych łączników jest obecność trzpienia (mandrela) umieszczonego wewnątrz tulei/korpusu nitu.
W praktyce montażowej nit zrywalny działa tak, że nitownica chwyta trzpień, zaciąga go, a tuleja odkształca się po stronie niewidocznej, tworząc zakuwkę. Gdy siła osiągnie odpowiednią wartość, trzpień zrywa się w osłabionym miejscu. Dlatego na poprawnym rysunku/ilustracji nitu zrywalnego zwykle da się zauważyć:
- tuleję (korpus) nitu z łbem po stronie dostępnej,
- trzpień przechodzący osiowo przez tuleję (czasem widoczny także fragment łba trzpienia),
- charakterystyczny "rdzeń" w środku, którego nie mają nity pełne po zamontowaniu ani śruby/wkręty.
Odpowiedź poprawna wskazuje rysunek, na którym widać właśnie taki zestaw cech: łeb nitu oraz trzpień/mandrel. Pozostałe odpowiedzi są błędne, gdy przedstawiają łączniki bez trzpienia (np. nit pełny, kołek), albo łączniki gwintowane (śruba, wkręt), które rozpoznaje się po gwincie i sposobie osadzenia, a nie po trzpieniu zrywanym.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw szukaj na rysunku trzpienia w osi – to najszybszy filtr. Dopiero potem oceniaj kształt łba i tulei, bo same łby (płaski/soczewkowy) mogą być podobne w różnych łącznikach.
