Połączenie śrubowe nakładkowe (w praktyce często realizowane jako złącze z blachą/blachami nakładkowymi) polega na tym, że łączone elementy są zestawione w miejscu styku, a przeniesienie sił zapewnia dodatkowy element – nakładka – skręcony śrubami z łączonymi częściami. Na rysunkach technicznych zwykle widać wtedy:
- dodatkową blachę (nakładkę) po jednej lub dwóch stronach złącza,
- rzędy otworów i śrub przechodzących przez nakładkę oraz elementy łączone,
- styk elementów "w środku" złącza, a śruby rozmieszczone po obu stronach tego styku.
Odpowiedź "Na rysunku 2" uznaje się za poprawną, ponieważ odpowiada powyższym cechom: pokazuje złącze śrubowe, w którym występuje element nakładkowy (nakładka) spinający łączone części.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne typowo z następujących powodów:
- "Na rysunku 1." – najczęściej przedstawia złącze bez wyraźnej nakładki (np. inny układ docisku lub inny typ połączenia), przez co nie spełnia warunku "nakładkowe".
- "Na rysunku 3." – może pokazywać połączenie o innym układzie elementów (np. czołowe lub bez dodatkowej blachy), co zmienia sposób rozpoznania.
- "Na rysunku 4." – bywa, że prezentuje rozwiązanie z innym łącznikiem albo inną geometrią, przez co nie jest to złącze nakładkowe.
Wskazówka egzaminacyjna: nie kieruj się samą liczbą śrub. Najpierw wyszukaj na rysunku nakładkę (dodatkową blachę łączącą), dopiero potem oceń, czy śruby faktycznie przechodzą przez wszystkie warstwy złącza.
