Prawidłowe wymiarowanie rysunku technicznego ma umożliwić jednoznaczne wykonanie detalu. W praktyce oznacza to spełnienie m.in. zasady kompletności (wszystkie niezbędne wymiary są podane) oraz unikanie sytuacji, w której wykonawca musi "domyślać się" położenia cech, np. otworów. Wymiary dzieli się na:
- gabarytowe – całkowite wymiary zewnętrzne (np. 120×40),
- ustalające – położenie elementów względem baz/krawędzi odniesienia (np. odległości otworów od krawędzi),
- wielkościowe – rozmiary cech (np. średnica otworu fi 16).
Odpowiedź "B." jest poprawna, bo zawiera wszystkie trzy grupy wymiarów: gabaryt 120×40, średnicę fi 16 oraz wymiary ustalające położenie otworów (odległość od krawędzi i rozstaw). Dodatkowo poziomy układ wymiarów tworzy otwarty łańcuch wymiarowy, co jest rozwiązaniem preferowanym, bo ogranicza ryzyko kumulacji tolerancji.
Odpowiedź "A." jest błędna, ponieważ mimo podania gabarytów i rozstawu otworów nie podaje wymiarów, które ustalają położenie otworów względem krawędzi. Bez takich wymiarów nie da się jednoznacznie wytrasować ani zaprogramować wiercenia – detal jest niedowymiarowany.
Odpowiedź "C." jest błędna, bo brakuje wymiaru gabarytowego długości (całkowitego 120). Ponadto w poziomie pojawia się łańcuch zamknięty (odcinki sumują się do całości), co w dokumentacji może prowadzić do nadmiarowości i problemów tolerancyjnych.
Odpowiedź "D." jest błędna, bo powtarza wymiar średnicy przy obu otworach. To narusza zasadę niepowtarzalności (ten sam wymiar geometryczny powinien być podany jeden raz), a w praktyce zwiększa ryzyko niespójności zapisu i błędów podczas wprowadzania zmian.
Wskazówka egzaminacyjna: sprawdzaj kolejno, czy są (1) gabaryty, (2) położenia cech względem baz, (3) rozmiary cech, a na końcu czy nie ma powtórzeń i czy łańcuch wymiarowy nie jest "zamknięty" bez potrzeby.
