Uzwojenie pętlicowe (w praktyce omawiane przy twornikach maszyn komutatorowych) identyfikuje się na schemacie po sposobie łączenia kolejnych cewek oraz po tym, jak ich końce są doprowadzone do kolejnych wycinków komutatora. Kluczowa idea polega na tym, że połączenia tworzą "pętle" w obrębie sąsiednich sekcji, a wynikowy układ ma zwykle wiele gałęzi równoległych. Dlatego na rysunku poprawnym powinno być widać powtarzalny, regularny schemat połączeń cewek, w którym końce cewek przechodzą do sąsiednich połączeń, bez "przeskakiwania" w odległe miejsca układu.
Odpowiedź uznana za poprawną wskazuje rysunek, na którym te własności są spełnione. Pozostałe rysunki są niepoprawne w tym zadaniu, ponieważ nie pokazują jednocześnie zestawu cech typowych dla uzwojenia pętlicowego (układ połączeń cewek i sposób ich domykania w pętlach w relacji do komutatora). W praktyce egzaminacyjnej najczęstszy błąd polega na ocenianiu rysunku "na oko" (czy wygląda znajomo), zamiast na sprawdzeniu dwóch elementów diagnostycznych:
- Jak łączą się kolejne cewki (czy połączenia są lokalne i powtarzalne),
- Jak przebiega przyporządkowanie do sekcji komutatora (czy widać układ typowy dla pętlicowego).
Wskazówka do nauki: przed wyborem odpowiedzi prześledź na schemacie jedną cewkę i sprawdź, do jakich sąsiednich elementów przechodzą jej końce. Jeśli połączenia "wracają" w pobliżu i tworzą regularne pętle, jest to silna przesłanka uzwojenia pętlicowego.
