Brzeg wielu tkanin (zwłaszcza luźniej tkanych) ma tendencję do strzępienia, czyli wysuwania się nitek osnowy i wątku po przecięciu materiału. Żeby temu zapobiec, stosuje się ściegi, które stabilizują krawędź i ograniczają "rozjeżdżanie się" nitek.
W praktyce krawieckiej ścieg ręczny używany do takiego celu jest rozpoznawalny po tym, że nitka przebiega tuż przy krawędzi i jest prowadzona tak, aby obejmować (owijać) brzeg kolejnymi wkłuciami. Taki układ sprawia, że luźne nitki są dociskane do wnętrza materiału, a krawędź staje się bardziej odporna na dalsze strzępienie. Rysunek B przedstawia właśnie schemat ściegu, w którym nitka tworzy pętle/ukośne przejścia obejmujące sam brzeg.
Pozostałe rysunki są nieprawidłowe, jeśli pokazują ściegi przeznaczone głównie do innych zadań, np.:
- łączenia dwóch warstw (przeszycie w środku materiału nie "zamyka" samej krawędzi),
- fastrygowania (tymczasowe, długie wkłucia nie tworzą zabezpieczającej "osłony" na brzegu),
- podszywania lub ściegi dekoracyjne (pracują na zagięciu albo na powierzchni, a nie na surowej krawędzi).
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na rysunku takiego przebiegu nitki, który regularnie wraca do krawędzi i ją obejmuje. Jeśli większość wkłuć leży daleko od brzegu albo ścieg wygląda jak typowe łączenie dwóch części, to zwykle nie jest to zabezpieczenie przed strzępieniem.
