Solejka to nazwa fasonu spódnicy, w którym kluczową cechą rozpoznawczą jest plisowanie (regularne, powtarzalne fałdy). Na rysunku technicznym lub szkicu sylwetki będzie to zwykle widoczne jako wiele równoległych linii biegnących pionowo (lub lekko promieniście od talii), sugerujących układ plis. Dzięki temu spódnica ma dość stały, rytmiczny podział powierzchni i charakterystyczne, równomierne rozkloszowanie.
W praktyce egzaminacyjnej należy zwracać uwagę na to, co jest nośnikiem kształtu:
- Jeśli kształt i objętość wynikają z wielu drobnych plis na całej szerokości – to cecha typowa dla solejki.
- Jeżeli widoczne jest jedynie gładkie rozkloszowanie bez powtarzalnego rytmu fałd, częściej będzie to spódnica z koła lub rozkloszowana z klinów.
- Jeżeli są zaznaczone tylko pojedyncze zakładki (np. dwie kontrafałdy z przodu), nie jest to solejka, bo brakuje regularnego plisowania na całym obwodzie.
Dlatego poprawny wybór to taki rysunek, na którym plisy są czytelne, liczne i powtarzalne. To odróżnia solejkę od fasonów, które mają objętość budowaną innym sposobem (koło, kliny, zaszewki, pojedyncze zakładki).
Dlaczego pozostałe rysunki mogą wprowadzać w błąd?
- Rysunek przedstawiający gładką, równą powierzchnię spódnicy bez rytmu linii sugeruje brak plisowania.
- Rysunek z kilkoma szerokimi fałdami tylko w wybranych miejscach bardziej pasuje do spódnicy z zakładkami niż do solejki.
- Rysunek o silnym rozkloszowaniu, ale bez zaznaczonych plis, może odpowiadać spódnicy z koła.
Wskazówka do nauki: jeśli na szkicu widzisz "harmonijkę" z wielu równych fałd – myśl o solejce (plisowanej). Jeśli widzisz głównie obrys rozkloszowania bez podziałów – rozważ koło lub kliny.
