Wzmocnienie ceglanego filara przez zwiększenie jego przekroju to metoda, w której nośność podnosi się przede wszystkim poprzez zmianę geometrii elementu: po wykonaniu wzmocnienia filar ma większe pole przekroju, a więc (przy założeniu poprawnej współpracy materiałów) może przenosić większe siły ściskające i jest mniej podatny na lokalne zgniecenie.
Na rysunkach tego typu należy szukać cechy rozstrzygającej: nowej warstwy muru/otuliny dobudowanej do istniejącego filara, przez co jego obrys w przekroju jest większy niż przed naprawą. Często przedstawia się to jako obmurowanie z kilku stron, wykonanie "płaszcza" murowego lub dobetonowanie/obudowanie elementu (w zależności od technologii), przy czym kluczowa jest właśnie zmiana wymiarów przekroju.
Odpowiedź "D" jest poprawna, ponieważ odpowiada schematowi, w którym wzmocnienie realizuje się przez powiększenie gabarytów filara (widoczna jest dodatkowa część przekroju dobudowana do istniejącego rdzenia).
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, jeżeli przedstawiają inne mechanizmy wzmocnienia, np.:
- obejmowanie/ściągi/opaski – element ma ten sam przekrój, a wzrost bezpieczeństwa wynika z ograniczenia rozwarcia lub zwiększenia stateczności, nie z powiększenia pola przekroju;
- iniekcję/spoinowanie – poprawia się spójność i stan muru, ale nie zwiększa się wymiarów przekroju filara;
- lokalne naprawy ubytków – odtwarza się pierwotny kształt, bez "dodania" nowej, większej otuliny.
Na egzaminie warto stosować prostą zasadę: jeśli w treści jest "zwiększenie przekroju", to na rysunku musi być widoczne poszerzenie elementu (większy obrys), a nie tylko dodatkowe akcesoria, naprawa spoin czy wzmocnienia punktowe.
