Metoda wcięcia kątowego wstecz (często nazywana resekcją) służy do wyznaczenia położenia punktu stanowiska P, gdy nie można bezpośrednio stanąć na punkcie o znanych współrzędnych. Istotą metody jest to, że obserwacje wykonuje się z punktu P w kierunku punktów o znanym położeniu (np. punktów osnowy), mierząc kąty lub kierunki.
Jak rozpoznać poprawny szkic takiej sytuacji?
- Na szkicu punkt P jest miejscem ustawienia instrumentu.
- Od punktu P wychodzą celowe (linie obserwacji) do dwóch lub większej liczby punktów nawiązania.
- Wyróżnikiem "kątowego" wcięcia jest to, że na szkicu podkreślone są kąty/kierunki (a nie wyłącznie odległości).
Pozostałe rysunki są błędne, jeśli przedstawiają sytuację odwrotną (czyli wyznaczanie punktu terenowego z dwóch stanowisk o znanym położeniu), co odpowiadałoby wcięciu w przód, albo jeśli bazują na odległościach (wcięcie liniowe), albo nie pokazują jednoznacznie pomiaru kątów z punktu P do punktów znanych.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą kontrolę: "wstecz" oznacza, że cofamy się do znanych punktów obserwacjami z P, aby obliczyć położenie P. Jeśli to punkty znane "celują" w P, to nie jest wcięcie kątowe wstecz.
