W gastronomii i usługach związanych z organizacją przyjęć oraz wydarzeń bardzo często spotyka się różne układy sali. Nazwy tych układów odnoszą się do celu spotkania i sposobu pracy gości.
Ustawienie teatralne (czasem nazywane "kino/teatr") służy przede wszystkim do sytuacji, w której uczestnicy są odbiorcami treści: wykładu, prezentacji, pokazu lub przemówienia. Jego cechy rozpoznawcze to:
- miejsca siedzące ustawione w rzędach,
- wszyscy uczestnicy są skierowani w jedną stronę – na "front" sali (prelegent, scena, ekran),
- zwykle brak stołów (co odróżnia układ teatralny od szkolnego/klasowego),
- zachowane są przejścia (korytarze) ułatwiające wejście/wyjście oraz obsługę organizacyjną.
W praktyce układ teatralny wybiera się, gdy liczy się dobra widoczność i możliwość ustawienia wielu miejsc. Nie jest natomiast najlepszy do warsztatów i pracy w grupach, bo ogranicza miejsce na notatki i utrudnia interakcję między uczestnikami.
Dlatego odpowiedź wskazująca schemat z rzędami siedzeń zwróconych w jednym kierunku jest właściwa. Pozostałe typowe schematy spotykane na rysunkach w zadaniach egzaminacyjnych przedstawiają zwykle inne układy, np. ustawienia ze stołami (szkolne/konferencyjne), układ w podkowę (ułatwia dyskusję), wyspy/bankiet (sprzyja pracy i rozmowom przy stołach) lub układ mieszany. Różnicą diagnostyczną jest najczęściej obecność stołów oraz kierunek ustawienia względem frontu sali.
