W pytaniu trzeba wskazać rysunek przedstawiający użebrowanie prętów zbrojeniowych o najwyższej klasie wytrzymałości. W praktyce budowlanej klasa wytrzymałości stali zbrojeniowej jest powiązana m.in. z granicą plastyczności (im wyższa, tym stal może przenosić większe obciążenia) oraz z charakterystycznym wzorem żeber, który ułatwia identyfikację materiału.
Dlaczego rysunek 3?
Rysunek 3 przedstawia użebrowanie dwuskośne (określane jako "jodełka dwuskośna"), uznawane za cechę prętów klasy A‑IIIN, która w podanym kontekście jest najwyższą klasą wytrzymałości (np. stal B500SP zaliczana do A‑IIIN). Taki układ żeber różni się od prostszych, bardziej jednokierunkowych wzorów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Rysunek 1 – pokazuje użebrowanie o układzie śrubowym (żebra skośne równoległe), kojarzone z klasą A‑II, czyli niższą od A‑IIIN. Błąd wynika zwykle z uznania, że każde wyraźne żebrowanie oznacza "najwyższą" stal.
- Rysunek 4 – przedstawia klasyczną "jodełkę", typową dla klasy A‑III. To stal o wyższej klasie niż A‑II, ale nadal niższej niż A‑IIIN. Częsta pomyłka polega na utożsamieniu każdej jodełki z klasą najwyższą, bez rozróżnienia wariantu klasycznego i dwuskośnego.
- Rysunek 2 – ma cechy mniej jednoznaczne; nie odpowiada charakterystycznemu wzorowi dwuskośnemu wymaganemu dla najwyższej klasy w tym zestawie. W praktyce warto porównywać kierunki nachylenia żeber oraz ich naprzemienność.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw znajdź rysunek o najbardziej diagnostycznym, "naprzemiennym" układzie żeber (dwuskośnym), a dopiero potem eliminuj wzór śrubowy i jodełkę klasyczną. To ogranicza błędy wynikające z pierwszego wrażenia.
