Wiązar kratowy (kratownicowy) to element konstrukcyjny, w którym obciążenia przenoszone są przez układ prętów (pasów, słupków i krzyżulców). Aby poprawnie wskazać wiązara kratowego drewnianego trójkątnego jednospadowego, trzeba jednocześnie sprawdzić trzy cechy:
- Drewniany – na rysunkach egzaminacyjnych zwykle rozpoznawalny po opisie lub typowym schemacie wiązara (w praktyce materiał nie zawsze jest "narysowany", więc kluczowe jest nazewnictwo i forma wiązara).
- Trójkątny – obrys zewnętrzny wiązara tworzy trójkąt: pas dolny i dwa boki obrysu spotykają się w jednym wierzchołku.
- Jednospadowy – pas górny odpowiada jednej połaci dachu (jeden wyraźny spadek), a układ nie jest symetryczny jak w dachu dwuspadowym.
Dlaczego B jest poprawne? Ponieważ przedstawia wiązar o obrysie trójkąta oraz z jednym kierunkiem spadku górnego pasa (jedna połać). Dodatkowo widoczny jest układ kratowy (słupki/krzyżulce), co odróżnia go od pełnych belek lub ram bez kratownicy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- A – zwykle odpowiada innemu kształtowi obrysu (np. nie jest trójkątny) albo ma układ charakterystyczny dla innego typu dachu; częsty błąd to wybór "pierwszej kratownicy", bez sprawdzenia jednospadowości.
- C – może przedstawiać układ dwuspadowy (dwie połacie) albo symetryczny wiązar trójkątny; podobieństwo obrysu trójkąta bywa mylące, jeśli nie zwróci się uwagi na liczbę spadków.
- D – zwykle pokazuje konstrukcję o innym schemacie (np. rama, inny typ kratownicy lub inny obrys), która nie spełnia jednocześnie warunków: trójkątny + jednospadowy.
Wskazówka egzaminacyjna: Najpierw oceń obrys (trójkąt), potem sprawdź, czy górny pas tworzy jedną połać (jednospadowość), a dopiero na końcu potwierdź, że to kratownica (pręty wewnętrzne). Taka kolejność ogranicza pomyłki wynikające z "atrakcyjności" gęstego układu krzyżulców.
