Norma PN-B-01030:2000 porządkuje oznaczenia graficzne materiałów budowlanych stosowane na rysunkach (szczególnie w przekrojach i detalach) po to, aby wykonawca mógł jednoznacznie rozpoznać materiał bez długich opisów tekstowych. W praktyce ma to znaczenie także w architekturze krajobrazu, np. przy projektach murków oporowych, schodów ogrodowych czy innych elementów małej architektury wykonywanych z cegły.
Dla pozycji "Cegła, pustaki lub kształtki" norma wskazuje symbol w postaci ukośnych linii ciągłych, ułożonych równolegle i w stałych odstępach (tzw. pojedyncze szrafowanie). Na załączonej ilustracji dokładnie taki układ ma rysunek 3 (ciągłe, równe, równoległe kreski ukośne), więc to on odpowiada oznaczeniu cegły.
Dlaczego pozostałe rysunki są niepoprawne?
- Rysunek 1 przedstawia ukośne linie przerywane. W normowych zestawieniach takie przerywanie linii służy do rozróżniania innych materiałów (np. odmian betonu), więc nie jest to symbol cegły.
- Rysunek 2 ma układ naprzemienny: linia ciągła i linia przerywana. To także inny kod materiałowy niż cegła, ponieważ cegła ma szrafowanie jednolite (same linie ciągłe).
- Rysunek 4 pokazuje kropkowanie, które bywa stosowane do oznaczania zapraw/tynków lub innych warstw, a nie do elementów murowych z cegły.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o oznaczenia materiałów najpierw oceń typ linii (ciągła/przerywana), potem regularność i odstępy. Dopiero na końcu porównuj wzór z materiałem. To zmniejsza ryzyko pomyłki między podobnymi szrafami.
