Tolerancja położenia jest tolerancją geometryczną z grupy tolerancji położenia (GPS/GD&T). Jej zadaniem jest określenie, jak bardzo rzeczywiste położenie elementu (np. osi otworu, środka kołka, osi wałka) może się odchylać od położenia teoretycznie dokładnego.
W praktyce na rysunku technicznym tolerancję położenia identyfikuje się po następujących cechach zapisu:
- ramka tolerancji (prostokątna ramka podzielona na pola),
- obecność symbolu położenia w pierwszym polu ramki,
- wartość tolerancji (często z symbolem średnicy, gdy strefa tolerancji jest walcowa),
- często także odniesienia do baz (litery baz wskazujące układ odniesienia), bo położenie definiuje się względem ustalonych elementów bazowych.
Odpowiedź "D" jest poprawna, ponieważ wskazuje rysunek, na którym występuje charakterystyczny zapis tolerancji położenia w ramce tolerancji (z odpowiednim symbolem) oraz odniesieniami pozwalającymi jednoznacznie zdefiniować położenie względem baz.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ prezentują inne typy oznaczeń lub wymiarowania, które bywają mylone z tolerancją położenia:
- mogą przedstawiać tolerancje wymiarowe (np. ± lub pasowania), które ograniczają wartość wymiaru, ale nie opisują geometrii położenia osi/środka,
- mogą dotyczyć tolerancji kierunku (np. równoległości/prostopadłości), gdzie kontroluje się orientację elementu względem bazy, a nie jego położenie w przestrzeni,
- mogą dotyczyć tolerancji kształtu (np. prostoliniowości/okrągłości), które nie wymagają baz i nie opisują usytuowania elementu w układzie odniesienia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz ramkę tolerancji, nie wybieraj odpowiedzi "na oko". Najpierw odczytaj symbol w pierwszym polu ramki (rodzaj tolerancji), potem sprawdź, czy podano bazy (litery) i czy zapis dotyczy osi/środka elementu. To najszybciej odróżnia tolerancję położenia od innych tolerancji geometrycznych.
